Het leven in CORONAtion street 2020

Zette me aan tot dit schrijven...

Digital art by Eldar Zakirov

Wie zijn ze die ons sedert 12 maart "viraal" en "integraal" uit elkaar willen drijven?

Welk "monster" heeft deze bal in ons kamp gekaatst?

Wiens "KROON" wordt hiermee op "HET WERK" geplaatst?

Wat is het waarover "beleid", "experts" en "media" slechts achter gesloten deuren praten

en enkel bij duister een vliegertje oplaten?

Ik vraag je, wie zijn de "vier russen" die gaan beletten 

dat die van Dendermonde dit jaar hun evenredig aantal Heemskinderen niet over het paard zullen  tillen, noch ze erop zullen zetten?

Wie ontneemt, ons mensen, alle leute ende pleysier 

der gezamenlijke genieting van  een frische pint bier?

Onze kermissen, meifeesten, markten, onze carnaval...

Wie zijn het die zo graag angst zaaien overal?

Toon me hun ware smoel 

en zeg me : Wat is hun DOEL?

Oorspronkelijk geschreven met een KROONTJESPEN... door uw toegenegen Dauw

♫

Steer your way / Zoek je weg (Cohen vertaald door Dauw)

Zoek je weg, door de restanten

van het altaar en 't portaal.
Zoek je weg, doorheen de fabels
van de Schepping en de Val.
Zoek je weg, langs paleizen
die oprezen uit hun gracht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Stuur je hart langsheen de Waarheid,
die gisteren nog bestond;
zoals fundamentele goedheid;
de Wijze Weg die je nog vond.
Stuur je hart, kostbare hart,
langs iedere vrouw die je hebt gepacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Stuur je Zelf door de pijn,
die veel echter is dan jij.
Die het kosmisch model verbrijzelde,
dat ons elk uitzicht ontzei.
En laat me nog niet heengaan,
ofschoon een God me daar verwacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Ze fluisteren; de verschopte stenen,
terwijl Calvariebergen wenen,
omdat Hij stierf om de mens te heiligen,
en wij sterven, ... zelfs voor niets.
Sla dus maar het "Mea Culpa",
dat je geheugen heeft gewist;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


Zet koers, O mijn hart
- al verzoek ik, zonder recht -
naar die ene die een onmenselijke taak werdt opgelegd;
die het oordeel al voorzag
en weet dat hem de kogel wacht;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.


O, ze fluistren; de verschopte stenen,
terwijl Calvariebergen wenen,
omdat Hij stierf om de mens te heiligen
en wij, sterven zelfs voor niets.
Zeg dus maar het "Mea Culpa"
dat je zoetjesaan vergat;
jaar na jaar,
maand na maand,
dag na dag,
gedacht na gedacht.




Naar "Steer your way" geschreven door Leonard Cohen, voor zijn laatste C.D. "You want it darker". Vrij vertaald door DagEnDauw.

Een bericht van Blogger, vandaag gevonden in mijn mailbox

" In 2011, we announced the retirement of Google Friend Connect for all non-Blogger sites. We made an exception for Blogger to give readers an easy way to follow blogs using a variety of accounts. Yet over time, we’ve seen that most people sign into Friend Connect with a Google Account. So, in an effort to streamline, in the next few weeks we’ll be making some changes that will eventually require readers to have a Google Account to sign into Friend Connect and follow blogs. 

As part of this plan, starting the week of January 11, we’ll remove the ability for people with Twitter, Yahoo, Orkut or other OpenId providers to sign in to Google Friend Connect and follow blogs. At the same time, we’ll remove non-Google Account profiles so you may see a decrease in your blog follower count.

We encourage you to tell affected readers (perhaps via a blog post), that if they use a non-Google Account to follow your blog, they need to sign up for a Google Account, and re-follow your blog. With a Google Account, they’ll get blogs added to their Reading List, making it easier for them to see the latest posts and activity of the blogs they follow."

Ik vind het enorm jammer dat volgers die dit niet via Google doen, tot de vaststelling zullen komen of zijn gekomen, dat ik uit hun vizier verdwenen ben. Helaas, ligt de oorzaak hiervan niet bij mij en ik verwacht ook niet dat iedereen die dat voorheen niet deed, nu wel een Google account zal aanmaken om me alsnog te kunnen volgen. Maar ik wou degenen die dit aanbelangt toch graag nog op tijd (hoop ik dan) informeren, zodat ze niet voor voldongen feiten worden geplaatst.

De "vrije" markt ... lang, lang geleden zag ze er ongeveer zó uit  :)

 - MARKTSCENE -

Naar een schilderij uit 1564 van Joachim Beuckelaer (Antwerpen)

geschetst op 9 januari '16, in het museum Boijmans-Van Beuningen te Rotterdam tijdens de tentoonstelling "Van Bosch tot Brueghel"

Na een jaar, terug ...

LENTE

grafiet op papier

32/24 cm

Een TurbuLENTEtijd

Het virulente voorjaar

stond trappelend voor ons klaar

maar vader, de vorst, met ijzige schaar

kortwiekte d'r mooie blonde haar 

- DagEnDauw *

Hier kan u de tekening in kleur bekijken

Voorbij de stilte

Laat ze niet liggen 

als ze zich voordoen

Het gewicht van bergen

Iets opbouwen vraagt om een inspanning, energie, dat valt moeilijk te ontkennen. In de natuur gaat dit gepaard met geweld. Er staat geen moraal tussen opbouwen en afbreken. Het gebeurt gewoon. Bij de mens echter, gaat dit voortdurend samen met keuzes maken.

Afbreken gaat makkelijker, sneller, schijnbaar moeiteloos en doorgaans zonder al teveel nadenken. Vandaar dat het ook zo leuk is om dingen af te breken. We doen het allemaal, van kindsbeen af en kunnen er intens van genieten. Het is de natuur die ons beweegt. Alvorens iets kan worden opgebouwd dient doorgaans iets anders afgebroken te worden. Het moment vóór de afbraak stemt ons verwachtingsvol, maar ook angstig. Welk van de twee de overhand krijgt, zal maken dat de afbraak plaats vindt en of er vervolgens ook weer zal opgebouwd worden. Er zijn immers geen leegtes in het universum die wachten op invulling. Dat is slechts een illusie die de mens graag voor zichzelf creëert.

Neem bijvoorbeeld het witte doek van een schilder, ook dàt is geen leegte. Het is maagdelijk wit, jawel, maar niet leeg. Alles wat erop komt, breekt dat egale witte vlak. Schilderen is in essentie een ontmaagding. Iets wordt vernietigd en er komt wat anders voor in de plaats. Je weet nooit wat daarvan de gevolgen zullen zijn. 

Verwachting en angst dus. Het ene stuwt verder, het andere remt af, zet aan tot nadenken wat het doen en de vreugde ervan wel eens in de weg staat, want met het denken en vanuit de twijfel ontstaat ook de moraal. Hoe verfijnder datgene wat wordt opgebouwd, des te behoedzamer de bouwer wordt.

Onnadenkendheid gaat immers ten koste van de levensvatbaarheid en duurzaamheid van zijn project en bewust of onbewust is opbouwen een streven naar onsterfelijkheid, een vechten met de tijd op leven en dood. Een tevergeefse en ongelijke strijd nochtans, gezien de mens onmogelijk kan winnen.

En dat is wellicht het grote verschil tussen natuur en cultuur; de natuur als geheel is willoos en intrinsiek aan zijn eigen wetten onderworpen. (Eigenlijk had ik de neiging te schrijven: "de natuur onderwerpt zich aan zijn eigen wetten" maar de natuur heeft niet de ambitie zoals de mens om boven zichzelf uit te stijgen ze is allesomvattend en in die hoedanigheid niet bij machte naar wat dan ook te streven.) En hoe graag we ook het tegendeel geloven, de mens ontsnapt nièt aan die natuurwetten, we staan er nièt boven; zijn en zullen altijd slechts een deeltje van die natuur blijven. En daar bepaalt de tijd de duurzaamheid. Het leven is voortdurende beweging en verandering. Opbouw en afbraak. En zo lang er beweging is wint de tijd ... maar is er ook leven.

Want scheppen beperkt zich niet tot het ontlokken van leven aan de dood dat op zijn beurt streeft naar vervolmaking, maar zet zich contradictorisch genoeg ook voort in de vernietiging van volmaaktheid aangezien deze een stilstand impliceert ... Kort samengevat heet dat "de cirkel van het leven", die de mensheid volgens mij nooit bij machte zal zijn te doorbreken zonder daarbij ook zichzelf te vernietigen ...

(Enkele bedenkingen bij dit poëtische natuurfilmpje van Studiocanoe dat ik gisteren op Vimeo ontdekte)

In dialoog met de toevalligheden van het leven

Al zolang ik me kan herinneren, sprong ik bij momenten van weemoed met pak en zak op de fiets om dat gevoel kwijt te raken aan het water van de rivier. Ik reed stroomopwaarts langs de Scheldedijk maar tegen de tijd dat de Durmemonding in zicht kwam, zat ik al neuriënd in het zadel. De stroom had mijn beslommeringen verzwolgen. Het werkte iedere keer.

Vandaag werd ik uitzonderlijk weer naar de waterkant gedreven. Waarom? Dat is een tè lang verhaal. Mijn gemoed voelde zo zwaar als het dreigende wolkendek boven mijn hoofd. De kraaien krasten in de bomen langs de weg en schreeuwende meeuwen hingen laag, vechtend tegen de wind, ik tegen mijn tranen. Soms is het water tussen twee mensen té diep en het verdriet met de jaren zo gegroeid dat het niet meer weg te fietsen valt. We willen zoveel herinneren, maar soms wou ik dat we ook eens vergeten konden. Dat we opnieuw begonnen vanaf een wit blad, met een schone lei. Ik vond een vuilnisbak aan het veer en heb er alle nare gedachten in achter gelaten, me afvragend; wanneer jij? 

Het antwoord was een genadeloze regenbui ...

De kladversie van dit verhaal ♦ ligt hier, onder een verwelkte hyacint    ►

Kattebelletje voor Kristien

Ach kindje,

Laat die emmerende meute toch links liggen.
Jij zorgde voor de sterfelijkheid van overmorgen
en schreef tenminste je boek ...


Groet je uit het hiernamaals

Je Herman.

Ego Sum

(vervolg)      ° ° °     N  A  T  U  U  R  L  I  J  K       C  A  R  N  A  C     ° ° °

"Natuurlijk" in de betekenis van "nog behoorlijk rijk aan begroeiing", dat wel ... Nochtans in de betekenis van "vanzelfsprekend" is Carnac dat voor mij helemaal niet.

Als tiener had ik enkel weet van het Egyptische Karnak. Onvoorstelbaar dat daaraan in de geschiedenislessen wel heel wat aandacht werd besteed in tegenstelling tot het Bretoense Carnac waarvan ik toen nog nooit had gehoord. Tot op heden vraag ik me nog steeds af waaraan dat te wijten is? Nochtans zijn de restanten van prehistorische menselijke beschaving daar niet minder indrukwekkend. In Afrika is veel archeologisch onderzoek verricht, terwijl we hier nog steeds voor raadsels staan en ons eigen erfgoed verwaarlozen, zelfs vernielen of opofferen voor onduidelijke alternatieven. En ik heb het hier nu niet alleen over de megalieten. Soms kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er mensen zijn die er zich voor schamen dat we een geschiedenis hebben. Hoe kunnen we ooit (evo)l(u)eren wanneer we het verleden niet oprecht in de ogen durven kijken?

Stel, er is geen verleden en toekomst

alleen NU ...

E     G     O          S    U    M

Ik is oorsprong                       

bron van leven                       

 kiem tot ruimte open gebloeid                       

Ik is warmte en materie                       

waaruit denken is gegroeid                       

                       Ik kijkt met gesloten ogen

                       Ik luistert met oren dicht

                       Ik voelt zonder aan te raken

                       Ik is in zichzelf gericht

In mij dag en licht en leven                      

de macro-cosmos oneindig groot                      

de micro-cosmos oneindig nietig                      

in mij nacht duisternis en dood                      

                       ik is onaf

                       Ik is volmaaktheid

                       ik is werkelijkheid droom en wens

                       Ik slaapt ontwaakt sterft 

                       en wordt opnieuw geboren

want Ik is ik                    

en ik ben mens                    

° ° °