Bijna rond

Als ook de vrucht der kennis is geschild,

slechts leegte in onze handen en mouwen zit,

het leven naakt en compleet ontpit 

voor onze ogen ligt ...

Wanneer het laatste oordeel is geveld

door god weet wie en kleine Pier

kunnen we eindelijk weer gerust in en uit

-ademen,

spelen en blij zijn als een kind

dat zich verwondert over

een kleinigheid, 

een bloem die ontluikt, een vogel die zingt.

Fantasie heeft opnieuw een vrije loop

De lach een kans, we rekenen nergens meer op

want "het" woord was maar "een" woord

ons weten faalde, weten we,

we weten alleen ; we weten nog van

NIETS  IETS  TSSSSS  S

een zure appel - zure appel - appel

Woord en beeld : DagEnDauw

In dialoog met de toevalligheden van het leven

Al zolang ik me kan herinneren, sprong ik bij momenten van weemoed met pak en zak op de fiets om dat gevoel kwijt te raken aan het water van de rivier. Ik reed stroomopwaarts langs de Scheldedijk maar tegen de tijd dat de Durmemonding in zicht kwam, zat ik al neuriënd in het zadel. De stroom had mijn beslommeringen verzwolgen. Het werkte iedere keer.

Vandaag werd ik uitzonderlijk weer naar de waterkant gedreven. Waarom? Dat is een tè lang verhaal. Mijn gemoed voelde zo zwaar als het dreigende wolkendek boven mijn hoofd. De kraaien krasten in de bomen langs de weg en schreeuwende meeuwen hingen laag, vechtend tegen de wind, ik tegen mijn tranen. Soms is het water tussen twee mensen té diep en het verdriet met de jaren zo gegroeid dat het niet meer weg te fietsen valt. We willen zoveel herinneren, maar soms wou ik dat we ook eens vergeten konden. Dat we opnieuw begonnen vanaf een wit blad, met een schone lei. Ik vond een vuilnisbak aan het veer en heb er alle nare gedachten in achter gelaten, me afvragend; wanneer jij? 

Het antwoord was een genadeloze regenbui ...

De kladversie van dit verhaal ♦ ligt hier, onder een verwelkte hyacint    ►