Gras maaien

Schepseltje klein

Zal je er morgen ook nog zijn?

Gisteren, vlijtig bezig met het maaien van het gras, viel mijn oog plotseling op dit kleine wezentje.

Onooglijk zat het daar, ingedut  onder de kerselaar in het gras, duidelijk nog niet klaar om zich hoger dan twee centimeter boven de grond te begeven.

Gelukkig had ik het tijdig opgemerkt of ... neen ik mag er gewoon niet aan denken.

Hoe dan ook, mijn gras riep erom gekortwiekt te worden, hoewel dit stumperdje vast niet.

Een beetje versuft nog, liet het zich zonder weerstand te bieden omvatten door mijn handen, maar boven mijn hoofd hoorde ik in de kerselaarskruin wel behoorlijk wat protest.

Ik was dus beslist niet de enige die zich zorgen maakte over dit jonge leven en dat stemde me al veel geruster.

Achterin de tuin groeit een dikke bos grootbladige klimop die zijn ranken beschermend over de aarde heeft gelegd. Daar leek het me veilig genoeg om het vogeltje tijdelijk te verbergen voor rovers en grasmachines. Ik liet het er weer vrij, hopend dat zijn ouders het wel zouden terugvinden.

Zodra ik mijn handen opende wipte het de grond op en kroop onder het bladerdek, vervolgens toog ik opnieuw aan de slag.

Na de maaibeurt, bleek het merelkuiken verdwenen. Toch liet dit voorval me niet los. Temeer omdat er geen zekerheden zijn, al helemaal niet over de levensduur van jonge merels en het nog zo'n lange weg leek te moeten gaan alvorens zijn vleugels uit te kunnen slaan.  Maar ook omdat ik jammer genoeg de kans had verkeken om deze pasgeborene op de gevoelige plaat vast te leggen toen ik de gelegenheid had. Voorlopig dus geen getuigenis van zijn bestaan. 

Zodra de natuur na de winter weer herleeft, maak ik elke morgen een ommetje door m'n tuin om te zien hoe alles groeit en bloeit en er zijn gangetje gaat, zo ook deze ochtend. En raad eens wie me als eerste kwam begroeten toen ik naar buiten stapte? Inderdaad. 

Merlotje had tot mijn grote vreugde deze nacht alvast overleefd en wou daar maar wat graag van getuigen zo bleek. Daar heb ik vanochtend natuurlijk gretig gebruik van gemaakt. Dat spreekt voor zich, een ezel..., weet je wel?

Hier is alvast nòg een plaatje want het bovenstaande is vanzelfsprekend eveneens pas vanmorgen vastgelegd. En nu maar duimen dat dit jong ook volwassen mag worden, ik zou voor zijn avondliedjes maar al te graag wat kersen met hem delen deze zomer.

Nuttige wenken :

Elk jaar worden er duizenden jonge vogels (al dan niet vermeend) in nood, mee naar huis genomen om ze daar te verzorgen, maar dit vraagt toch iets meer kennis dan de meeste mensen vermoeden. Daarom enkele tips om een aantal logische maar ernstige fouten te voorkomen. 

Brood en melk is voor alle jonge dieren slecht tot zelfs dodelijk! 

Een belangrijke fout die vaak gemaakt wordt is het meenemen van jonge merels en lijsters die op de grond zitten omdat ze niet vliegen. Alvorens een jonge merel echt kan vliegen is hij doorgaans al lang het nest uit gehupt. Hulpeloos en als kant en klaar brokje voor katten zit zo'n beestje onder een heg of struik om zijn moeder te schreeuwen. Het klinkt vast raar, maar dat hoort zo. Het advies is dan ook, gewoon laten zitten als hij er uitziet zoals op de foto hierboven. Zelfs als hij nog wat kleiner is, is het normaal dat hij het nest verlaten heeft. 

Een mereljong dat rondhuppelt en al wat veren heeft kan je ook niet meer terugzetten in zijn nest want hij wipt er meteen weer uit. Mocht het nog geheel donzig zijn of door een kat bejaagd dan is eerste hulp wèl gewenst en moet er gevoerd worden. Erg verzwakte jongen kan je weer wat oplappen door ze een beetje opgeloste druivensuiker met water in de bek te druppelen. Sperren ze eenmaal, dan is kattenvoer uit blik tijdelijk een geschikt alternatief. Daarvan kan je om het uur kleine stukjes in het open bekje doen tot het stopt met bedelen. In principe kan je ze op die manier groot brengen. Extra meelwormen (kop eraf), een klein beetje eivoer of wat universeel voer erbij is prima. Gemalen vlees is op zich goed voedsel als je niks anders in huis hebt. Regenwormen kunnen ook, maar volstaan niet.  

Zodra de jonge merel zelf eet en zijn staartveren volgroeid zijn, kan hij vrijgelaten worden. Als overgang naar de vrijheid is het aangewezen de vogel weer schuw te maken voor je hem loslaat. Vogelopvangcentra, hebben daarvoor voldoende ruimte en de nodige volières voorhanden. Het blijft dus raadzamer een jong in nood naar een gespecialiseerd vogelopvangcentrum te brengen indien er zich toevallig één in je buurt bevindt. 

Het gewicht van bergen

Iets opbouwen vraagt om een inspanning, energie, dat valt moeilijk te ontkennen. In de natuur gaat dit gepaard met geweld. Er staat geen moraal tussen opbouwen en afbreken. Het gebeurt gewoon. Bij de mens echter, gaat dit voortdurend samen met keuzes maken.

Afbreken gaat makkelijker, sneller, schijnbaar moeiteloos en doorgaans zonder al teveel nadenken. Vandaar dat het ook zo leuk is om dingen af te breken. We doen het allemaal, van kindsbeen af en kunnen er intens van genieten. Het is de natuur die ons beweegt. Alvorens iets kan worden opgebouwd dient doorgaans iets anders afgebroken te worden. Het moment vóór de afbraak stemt ons verwachtingsvol, maar ook angstig. Welk van de twee de overhand krijgt, zal maken dat de afbraak plaats vindt en of er vervolgens ook weer zal opgebouwd worden. Er zijn immers geen leegtes in het universum die wachten op invulling. Dat is slechts een illusie die de mens graag voor zichzelf creëert.

Neem bijvoorbeeld het witte doek van een schilder, ook dàt is geen leegte. Het is maagdelijk wit, jawel, maar niet leeg. Alles wat erop komt, breekt dat egale witte vlak. Schilderen is in essentie een ontmaagding. Iets wordt vernietigd en er komt wat anders voor in de plaats. Je weet nooit wat daarvan de gevolgen zullen zijn. 

Verwachting en angst dus. Het ene stuwt verder, het andere remt af, zet aan tot nadenken wat het doen en de vreugde ervan wel eens in de weg staat, want met het denken en vanuit de twijfel ontstaat ook de moraal. Hoe verfijnder datgene wat wordt opgebouwd, des te behoedzamer de bouwer wordt.

Onnadenkendheid gaat immers ten koste van de levensvatbaarheid en duurzaamheid van zijn project en bewust of onbewust is opbouwen een streven naar onsterfelijkheid, een vechten met de tijd op leven en dood. Een tevergeefse en ongelijke strijd nochtans, gezien de mens onmogelijk kan winnen.

En dat is wellicht het grote verschil tussen natuur en cultuur; de natuur als geheel is willoos en intrinsiek aan zijn eigen wetten onderworpen. (Eigenlijk had ik de neiging te schrijven: "de natuur onderwerpt zich aan zijn eigen wetten" maar de natuur heeft niet de ambitie zoals de mens om boven zichzelf uit te stijgen ze is allesomvattend en in die hoedanigheid niet bij machte naar wat dan ook te streven.) En hoe graag we ook het tegendeel geloven, de mens ontsnapt nièt aan die natuurwetten, we staan er nièt boven; zijn en zullen altijd slechts een deeltje van die natuur blijven. En daar bepaalt de tijd de duurzaamheid. Het leven is voortdurende beweging en verandering. Opbouw en afbraak. En zo lang er beweging is wint de tijd ... maar is er ook leven.

Want scheppen beperkt zich niet tot het ontlokken van leven aan de dood dat op zijn beurt streeft naar vervolmaking, maar zet zich contradictorisch genoeg ook voort in de vernietiging van volmaaktheid aangezien deze een stilstand impliceert ... Kort samengevat heet dat "de cirkel van het leven", die de mensheid volgens mij nooit bij machte zal zijn te doorbreken zonder daarbij ook zichzelf te vernietigen ...

(Enkele bedenkingen bij dit poëtische natuurfilmpje van Studiocanoe dat ik gisteren op Vimeo ontdekte)

Brief aan mijn buren

Tusseninland, 27 maart 2014

Beste buur,

Ik ben Dauw van hier wat verderop en zit al enige tijd met een vraag die ik je graag zou willen stellen, maar waar ik tot nu toe het lef nog niet voor verzameld had. Dit is ze : Krijg jij ook spontaan oprispingen wanneer je hier in de straat zwerfvuil ziet liggen of wanneer het “toevallig” in uw voortuintje belandt? Ja? Wel, ik ken dat.

Telkens ik naar mijn ouders fiets passeer ik plekjes waar het zich lijkt te verzamelen. Dan kom ik daar geërgerd toe, begin een zaag te spannen en verveel er bijgevolg mijn Pa en Ma ook nog eens mee. 

Tot eergisteren, want toen besloot ik resoluut om dat niet meer te doen, die mensen verdienen beter. En ook wij, de bewoners van deze laan, verdienen beter. Niemand leeft graag op een vuilnisbelt, volgens mij. (Oké, zo ver is het nog lang niet, maar we gaan het toch ook niet zo ver laten komen, mag ik hopen). 

Ik broeide dus het volgende idee uit. Toegegeven, toen ik het mijn ouders eergisteren voorlegde, vond moeder het ietwat kierewiet maar, ’t zijn  degenen die zich niets  aantrekken van wat anderen over hen denken, die de wereld een beetje veranderen, heb ik haar geantwoord. Mijn lief en m’n zoon daarentegen vonden het een strak plan. En omdat het ook waar is dat je de wereld maar kan veranderen wanneer je zelf begint, trok ik gisterenavond, de dag voor de ophaalronde,  mijn stoute schoenen aan en toog op pad (een beetje verdoken in de avondschemering, dat wel, want zo graag word ik toch ook weer niet als “kierewiet” bestempeld) en verzamelde het zwerfvuil dat aan de straatkanten lag, in een grote plastic zak die ik had meegenomen en naderhand thuis in de vuilniszak deponeerde. Vandaag, voor de middag, was het hele zootje al in de buik van de vuilniskar verdwenen.

Heb je al opgemerkt hoe proper ze er vandaag bijligt, onze laan? Dat heb ik gedaan, ik ben er wel een klein beetje fier op. En ja, ik had daar een vuilniszak voor over als op die manier mijn omgeving aangenamer wordt om naar te kijken, want ikzelf word daar namelijk ook opgeruimd en vrolijk van.

Ik zie het zo : de straat waarin we wonen, dat zijn wij zelf; onze gemeente da’s ieder van ons. Neem de bewoners weg en het bestuur heeft niets meer om te besturen ...  ’t Is toch waar? Kunnen we er dan niet beter iets gezellig van maken i.p.v. ons te ergeren en te zagen en alsmaar te wachten tot de gemeentediensten de rommel komen opruimen?  Eerlijk gezegd, één straat opruimen, zoveel werk was dat eigenlijk niet, en het zou al helemaal niets meer betekenen als ieder van ons een handje toestak. Zelfs de hoeveelheid vuil viel mee en de smoezelige handen die ik aan mijn avondwandeling overhield waren met wassen zó weer proper. Ik moest enkel mijn trots eventjes opzij zetten, da’s alles.

Die ergernissen daarentegen plaagden me al vééééél te lang, zijn veel kwalijker voor mijn gezondheid en niet zomaar weg te krijgen met wat water en zeep. Dus onder het motto : “Geef zwerfvuil onderdak in de vuilniszak” heb ik die er dan ook maar meteen bij gesmeten ...  Opgeruimd staat netjes. En zo zou ik het ook graag willen houden.

En dan nu  "mijn advies" : Laat niemand je tegenhouden, wanneer je de behoefte voelt om in de toekomst te doen zoals ik en je buurt op te ruimen wanneer er weer eens een zak zijn vuil verloren is in de goot, je voortuin of het voetpad voor je huis.

Want zeg nu zelf, vind jij het niet fijn, wanneer de straat waarin we wonen altijd netjes zou zijn?

Een hartelijke groet van een opgeruimde Dauw

De boom in! (Van bos naar boos, een kleine stap ...)

Rechtgeaarde biologen, voel u geroepen ...

Er zijn zo van die dagen dat ik kwaad ben en me daar geen raad mee weet. Dan schrijf ik blogjes waarbij ik vanaf het begin al betwijfel of ik ze wel zal plaatsen omdat ik de neiging heb onredelijk te worden en die boosheid op te blazen tot ze barst,wat maakt dat bij de laatste letters die ik intik ze meestal in rook is opgegaan en ik me bij het herlezen van het geproduceerde afvraag, waarom ik mezelf toch weer zo heb laten gaan. Emoties zijn een bizar gegeven en spiegelen doorgaans datgene waar je je aan ergert terug naar jezelf . Maar toch... er moet iets van mijn hart. 

Wanneer mensen, menen het licht te hebben gezien en beslissen - omdat ze daarvoor de juiste positie hebben - dit "licht" willens nillens over "iedereen" te laten schijnen ... word ik kwaad.
Bovendien wantrouw ik dit slag idealistische fanatici dat je momenteel zowat overal kan terugvinden. In de politiek, in de kunst, in de godsdienst, in de wetenschap, in de rechtspraak, in het onderwijs, in de journalistiek in de economie en ga zo maar door, staan ze mijlenver verwijderd van de realiteit, als gekken, vanuit hun ivoren toren dove muzikanten te dirigeren die perfect de partituren naspelen en hun bewegingen volgen, maar aan wie de muziek totaal voorbij gaat. Hoe schrijnender de situatie wordt des te bevlogener zij hun stokje hanteren. De toehoorder heeft betaalt en zal luisteren naar de kakofonie of kan de zaal verlaten.

Kwaad ook, omdat ik het benauwd krijg van het mechanisme dat daardoor in werking wordt gezet. Een mechanisme dat ons op hol geslagen systeem voorlopig nog steeds draaiende houdt. Waarbij de ware verantwoordelijken onbereikbaar lijken terwijl de "uitvoerenden", niet anders durven of kunnen - maar zich ook niet ècht verantwoordelijk voelen hoewel zij door de goegemeente wel als dusdanig worden behandeld.
  

Waarschijnlijk zit u zich ondertussen al een poosje af te vragen welke druppel dit keer mijn emmertje dan wel liet overlopen?  Wel, om kort te gaan, de aanleiding was een gesprek met iemand van bosbeheer Vlaanderen over de zogenaamde "exoten". "Bosbeheer", dit woord deed me onlangs nog de wenkbrauwen fronsen toen ik één van hun aanbestedingsborden zag staan op een plek waar voorheen een bos was en na hun "beheer" nog slechts woestenij restte... met in heel de wijde omtrek geen boom meer te bespeuren.

Nu ben ik geen bioloog en heb allicht weinig recht van spreken, maar soms wou ik dat bepaalde wetenschappers in hun labo bleven en zich niet zouden bemoeien met een zichzelf regulerende planeet als onze aarde. Die heeft naar mijn gevoel, weinig behoefte aan figuren die zich god wanen, theorietjes in de praktijk omzettend, liefst in zo kort mogelijk tijdsbestek, want ze zouden zo eens de vruchten van hun noeste arbeid mislopen.

Ik ben me er terdege van bewust dat bepaalde "exoten" inderdaad een behoorlijk excessief gedrag tentoon spreiden waarbij inlandse soorten het onderspit delven. Dat hieraan wellicht beter paal en perk wordt gesteld kan ik nog ergens volgen. Maar wat ik niet begrijp is, de manier waarop dit momenteel gebeurt. Waarom zo plots hele bossen tegelijk vernietigd worden, enkel en alleen omdat  één of andere idioot bepaalde bomen - waaronder echt waar, de rode beuk (prachtige reuzen, sommigen veel ouder dan 150 jaar), de canadapopulier (die ons ooit toch als windscherm mocht dienen) - tot exoot (en stante pede uit te roeien) bombardeerde. 

Overal in Vlaanderen merk ik de laatste maanden een dergelijke onbegrijpelijke kapwoede, waarbij ik me afvraag wat er zo plots aan onze visie veranderde dat het voor bomen niet langer volstaat zuurstofleverancier voor ons te spelen, maar ze nu ook nog inlands horen te zijn. Een duiveltje fluistert me dan zachtjes de vraag in of het wellicht iets met de energiemarkt te maken heeft...? Was er de afgelopen eeuwen dan werkelijk zo'n wanbeleid en zijn de gevolgen hiervan nu opeens zo levensbedreigend, dat dit liefst gisteren nog dient te worden rechtgezet?

Wat is hier werkelijk aan de hand? Ik begrijp het niet. 

Ter vergelijking even dit :

Onlangs nog, trok ik onnadenkend een dotje gras uit in mijn tuin, wat een gaatje van amper anderhalve vierkante centimeter aarde blootlegde en stelde vast dat ik daardoor de rust van een hele mierenkolonie had verstoord. Ik zag hoe een drietal eitjes dreigden te verdrogen in de zon en hoe een hele horde mieren aan het trekken en duwen gingen om ze weer in veiligheid te brengen onder de grond. Een kwartier vol zwaar labeur duurde het, alvorens mijn ingreep was hersteld. Kan u nagaan wat het kappen van een heel bos betekent voor alle levende organismen die er hun thuis hebben. 

Vaak denk ik, wat heeft de aarde en de natuur toch een geduld met ons "mensen". Telkens opnieuw doen we haar onrecht aan en nog tolereert ze ons op haar huid, geeft ze ons de kans om te leren uit onze fouten. Maar leren wij ooit? Betonen wij ooit enig respect voor haar als geheel? Zelden toch..? Waar is ons vertrouwen in die grote moeder?

Het lijkt wel alsof onze beleidsmensen elk gevoel voor realiteit zijn verloren. Hebben ze de afgrond voor zich opgemerkt en hopen ze door de klok terug te draaien het zaakje te redden? Leerden zij de wet van Newton dan niet, over een lichaam in beweging?

Of is de verklaring eenvoudiger en leggen ze alvast houtreserves aan voor de verkoop de komende barre winters? Zal ik ooit hun ware motieven achterhalen?

Van alles wat leeft zijn wij wel het allergevaarlijkst en is onze eerzucht en hebzucht wellicht één van de belangrijkste oorzaken dat het evenwicht telkens weer wordt verstoord.

Zou dat ook nu het geval zijn? Of spelen hier andere drijfveren?

Ik stel me nogal wat vragen rond ons "natuurbeleid" maar vind zelden bevredigende antwoorden.

Daarom dan maar deze boodschap in een fles de virtuele zee inwerpen, hopend dat beter geïnformeerden me hierover meer weten te vertellen... Ik ben benieuwd.