"Natuurlijk" in de betekenis van "nog behoorlijk rijk aan begroeiing", dat wel ... Nochtans in de betekenis van "vanzelfsprekend" is Carnac dat voor mij helemaal niet.
Als tiener had ik enkel weet van het Egyptische Karnak. Onvoorstelbaar dat daaraan in de geschiedenislessen wel heel wat aandacht werd besteed in tegenstelling tot het Bretoense Carnac waarvan ik toen nog nooit had gehoord. Tot op heden vraag ik me nog steeds af waaraan dat te wijten is? Nochtans zijn de restanten van prehistorische menselijke beschaving daar niet minder indrukwekkend. In Afrika is veel archeologisch onderzoek verricht, terwijl we hier nog steeds voor raadsels staan en ons eigen erfgoed verwaarlozen, zelfs vernielen of opofferen voor onduidelijke alternatieven. En ik heb het hier nu niet alleen over de megalieten. Soms kan ik me niet van de indruk ontdoen dat er mensen zijn die er zich voor schamen dat we een geschiedenis hebben. Hoe kunnen we ooit (evo)l(u)eren wanneer we het verleden niet oprecht in de ogen durven kijken?
Stel, er is geen verleden en toekomst
alleen NU ...
E G O S U M
Ik is oorsprong
bron van leven
kiem tot ruimte open gebloeid
Ik is warmte en materie
waaruit denken is gegroeid
Ik kijkt met gesloten ogen
Ik luistert met oren dicht
Ik voelt zonder aan te raken
Ik is in zichzelf gericht
In mij dag en licht en leven
de macro-cosmos oneindig groot
de micro-cosmos oneindig nietig
in mij nacht duisternis en dood
ik is onaf
Ik is volmaaktheid
ik is werkelijkheid droom en wens
Ik slaapt ontwaakt sterft
en wordt opnieuw geboren
want Ik is ik
en ik ben mens
° ° °
