De vader

Hij zit gehurkt aan de rand van de weg, ineengedoken, zijn hoofd licht naar voor gebogen. Tegen de druilregen en de wind in, tracht hij in de beschutting van zijn hand de vlam van de aansteker brandende te houden. Hij kijkt niet op als ik nader, beladen met de kerstgeschenkjes die ik net voor mijn ouders heb gekocht. Hij is diep  in gedachten verzonken.

De lucht is somber en grauw. Zijn wagen staat een eind verderop in de graskant geparkeerd. Op ons beiden na, is de weg verlaten.

Voorzichtig brengt hij de aansteker naar de grond, waar in het gras een kaarsje bij wat bloemen is neer geplant.

Vanop een fotootje lacht het gelaat van een blonde jongen van nog geen twintig jaar, schat ik, hem toe. Het lijkt alsof hij wil zeggen : "Wat fijn dat je ondanks dit weer, toch gekomen bent, vader."

Zacht sijpelt de regen langs het houten kruisje de aarde in.

Ik snak even naar adem terwijl ik hem voorbijfiets. 

Straks vieren wij met de hele familie feest.

Helemaal in de ban van koning Winter

We hebben er al een klein voorproefje van gehad de voorbije dagen. Een eerste "winterprik" zoals dat heet. En als toemaatje serveerden de weergoden ons een zondag zoals ik me iedere winterdag zou wensen; een stralende zon aan een staalblauw hemelgewelf, knisperende sneeuw, krakend ijs met temperaturen die een blos op de wangen toveren en je longen tot in de puntjes een poetsbeurt geven. 

Geen moment heb ik geaarzeld om laarzen aan te trekken en in m'n winterjas te duiken, de koude in en mijn neus achterna, want die loopt als de beste bij dit weer.

En kijk wat ik van mijn wandeling voor jullie mee terug bracht om hier op mijn blogvloertje uit te spreiden : een 100% warmtebestendig, poederzacht en kamerbreed sneeuwtapijt om nog even op weg te dromen. Mag ik je bij de hand nemen? Of dwarrel je liever samen met de sneeuwvlokjes, m'n witte wereld in?

Wat je ook beslist, m'n Winterwonderland is maar één muisklik meer verwijderd.

►◄

En nu maar hopen dat er nog zo'n zonovergoten vriesdagen volgen de komende weken.
Hier zijn we er alvast klaar voor!

Ik wens jou en je geliefden alle goeds toe voor 2015! 

Dé hamvraag

( ► Waar zij nu mee zit ◄)

Stel dat, alles wat ons (als mens) overkomt, het gevolg zou zijn van zelfhypnose?

Dan liggen toch alle oplossingen voor persoonlijke én andere problemen, zó voor het grijpen en bevinden we ons, als we dat willen, in "één oogwenk" terug in het paradijs ... of toch niet?

In dezelfde lijn ligt deze oneliner van Nikolaj Berdjajev uit "Dialectique existentielle du divin et de l' humain" uit 1947, die ik gisteren las : "De mens heeft eerder psychosynthese nodig dan psychoanalyse".

En in die context wordt ook de frase van R. Bach in J.L. Seagull compleet duidelijk : "to fly as fast as thought, to anywhere that is, he said, begins by knowing that you have already arrived".

Denk dààr maar es over na.

Of kijk, zoals ik gisteravond ook deed, eens naar deze "fillem"... *glimlacht*

‘Winterblues’

Er ligt een donker wolkendeken rondom mijn wereldje. De dag raakt ‘s morgens, zelfs al is het negen uur, amper mijn doorgaans lichte huiskamer binnen. Het blijft schemeren… 

Regendruppels rollen als dikke tranen over de glazen ogen van mijn huis. De weemoed van druilerige winterdagen sluipt als een geniepig beest rond en gluurt door vensters en spleten naar binnen, klaar om aan te vallen. Maar ik laat het niet toe. Niet nu. Er staat een krijger aan mijn zij die het monster helpt verjagen. 

Dapper en beheerst hanteert hij de wapens: woorden die de ene keer als bliksemschichten vlijmscherp en gericht de vijand op de loop doen slaan, een andere keer zacht en teder als balsem voor de wonden die in mij werden geslagen, of meeslepend in een roes, als warme wijn, verweven in spannende verhalen. 

Het is alweer december, de maand waarin de tijd knabbelend aan een etmaal, de uren zonlicht verdonkeremaant tot er nog nauwelijks kraaltjes van overblijven na iedere bijna eindeloze nacht; de gure wind in zijn ijver, luidkeels hijgend, overzeese wolkenkuddes aansleept ze in stukken rijt en ze als watergeesten of ijsnevels door bossen en velden jaagt om ze vervolgens te versnipperen tot droppels ijswater, kristallen balletjes of witte wollen vlokjes. 

Lange nachten … korte dagen …

Toch laat ik dit jaareinde geen muizenissen toe. 

Des ochtends na het ontbijt, nestel ik me gewapend met potlood of pen, én papier aan de eettafel en vermaak met geschrijf en andere lijnen mijn ‘winterbloes’ tot een kleurrijk lappendeken, dwaal door het huis gewapend met een fototoestel op zoek naar flitsende plaatjes, ga met olieverf en een blanco geest mijn canvas te lijf of regel keurig mijn administratieve zaken. 

Des middags na een homp brood en een kop hete soep, stem ik mijn cello op de tonen van de wind en strijk vervolgens de kreukels in zijn stembanden glad. Of rikketik met de regen mee, ritmes op het computerklavier. Knap samen met de kabouters nog vlug wat vergeten klusjes op in mijn tuin of doe boodschappen worstelend met de slagregen en de westenwind. 

Geen tijd verzaken, bezig blijven luidt het advies. Wat me vroeger terneer drukte wordt opeens, muziek, kleur, verhaal of een spel. Herfst noch winter kunnen me langer deren, alles is plots goed en wel. 

En ‘s avonds en ‘s avonds en ‘s avonds is het nóg beter. De duisternis brengt gezelligheid wanneer ik kaarsjes aansteek. Ik nestel me in een wollen deken achter een kop warme melk met honing en neem een boek ter hand. De krijger in mijn hoofd en hart, nu zittend op de bank, jaagt zwarte gedachten weg en geeft zelfs aan de treurigste jaargetijden iets kleurrijk en apart! 

Dierbare bezoeker, 

Ik wens u sprankelende eindejaarsfeesten en een gezond, voorspoedig, succesvol, kreatief en zorgeloos 2013.

- Dauw -